Το θεατρικό έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη «αθανασία» εξετάζει με σαρκασμό και συγκίνηση την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει. Η «αθανασία» γίνεται σύμβολο μιας κοινωνίας που αναζητά θαύματα ανάμεσα στις οθόνες και τα social media, αποκαλύπτοντας τον μηχανισμό κατασκευής μιας «αγιοσύνης» στην εποχή του θεάματος. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται μια γυναίκα η οποία θεωρείται σκεύος εκλογής του Θεού. Ένα σημάδι στο σώμα της ερμηνεύεται ως θεϊκό ίχνος και, έτσι, μια «αγιότητα» γεννιέται. Ψευδο-άγιοι και ψευδό-προφήτες, σαλτιμπάγκοι κήρυκες κάποιας «αγιότητας» αποτυπώνουν πώς η πίστη γίνεται πηγή πλουτισμού. Το έργο της Νεφέλης Μαϊστράλη αναδεικνύει το πού μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη απελπισία και πώς λειτουργεί η χειραγώγηση της κοινής γνώμης μέσω της ψευδαίσθησης και της εκμετάλλευσης του θρησκευτικού αισθήματος. Αναδεικνύει πώς τελικά συνδέονται η πίστη με την αγορά και ποιες οι συνέπειες για τους ανθρώπους που διατηρούν την ψεύτικη ελπίδα της αθανασίας στις μέρες μας. Βασικό στοιχείο της κριτικής του έργου είναι ο σύγχρονος μεσσιανισμός σε όλες τις εκδοχές της δημόσιας σφαίρας και η αντανάκλασή του στη διαμόρφωση των ανθρώπινων αντιλήψεων. Η Νεφέλη Μαϊστράλη καταπιάνεται με το σύνθετο θέμα της πίστης, όχι μόνο με σκοπό να αναδείξει τους μηχανισμούς που καλλιεργούν τις σημερινές ψευδείς μεσσιανικές εκδοχές, αλλά και για να θέσει το επίκαιρο ερώτημα της σημασίας των αντιλήψεων αυτών για τον σημερινό άνθρωπο και κυρίως γιατί εξακολουθούν να υπάρχουν. Ειδολογικά το έργο προσδιορίζεται ως μαύρη κωμωδία, με το χιούμορ να λειτουργεί ως στοιχείο αποκάλυψης και όχι απλώς εκτόνωσης ή καθησυχασμού.