Μέσα στη δισχιλιετή ζωή και παρουσία της Εκκλησίας η Αγία Γραφή έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης τόσο της εκκλησιαστικής όσο και της κοσμικής ζωής. Και στη μεν εκκλησιαστική ζωή είναι αυτονόητη η κεντρική θέση της Αγίας Γραφής και η άμεση επίδρασή της στη λειτουργία, στο δόγμα, στην υμνολογία και την παράδοση. Δεν απουσιάζει όμως η πνοή της Αγίας Γραφής και σε άλλες εκφάνσεις του εγκόσμιου βίου μας, όπως π.χ. στο νομικό μας σύστημα, στην κοινωνική ζωή, στους οικογενειακούς δεσμούς, στον διαθρησκειακό διάλογο κ.λπ. Μπορούμε όμως να ισχυριστούμε οποιαδήποτε σχέση μεταξύ της Αγίας Γραφής και της κατανόησης και εφαρμογής της σύγχρονης ηγεσίας; Εξάπαντος η Αγία Γραφή δεν είναι ένα βιβλίο για την ηγεσία ούτε χρησιμεύει ως εργαλείο για τη μελέτη της ηγεσίας. Μπορούμε ωστόσο να αντλήσουμε σημαντικά μαθήματα ηγεσίας από αυτήν. Εξάλλου οι βιβλικές αφηγήσεις περιλαμβάνουν πολλά πορτρέτα επιτυχημένων –και αποτυχημένων– μοντέλων ηγεσίας από τα οποία μπορούμε να διδαχθούμε. Μπορούμε κατά κάποιον τρόπο να τις θεωρήσουμε ένα εγχειρίδιο για το τι πρέπει να κάνουν και τι να αποφεύγουν οι μεγάλοι ηγέτες.