Δάνεισέ μου έναν μονάχα στίχο

Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ του συγγραφέα, ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, με την ποίηση του Ζακ Πρεβέρ γίνεται η αφετηρία μιας ιδιότυπης ποιητικής συνομιλίας. Κάθε ποίημα της ανά χείρας συλλογής δανείζεται —με σεβασμό, αλλά και με το ανυπότακτο πνεύμα που χαρακτήριζε τον Γάλλο ποιητή— τον πρώτο στίχο από ένα δικό του ποίημα, για να ανοίξει από εκεί τον δρόμο προς έναν εντελώς προσωπικό κόσμο. Επηρεασμένος από εκείνο το ανοιχτό, ανατρεπτικό και συμπονετικό βλέμμα του δασκάλου, ο συγγραφέας υφαίνει το δικό του μικρό ποιητικό τεχνούργημα για τη μνήμη, τον έρωτα και εκείνες τις φωνές που, κάποτε, κάνουν τη ζωή μας λίγο πιο όμορφη. * * * Trois allumettes une à une allumées dans la nu Άναψα ένα ένα τρία σπίρτα μέσα στο σκοτάδι. Το πρώτο για να δω πώς σε κοιτάν τα μάτια μου (σε κοιτάν με την αρματωσιά των λέξεων) Το δεύτερο αποζητάει το βλέμμα σου, το ανήξερο (που όμως ξέρει από πεφταστέρια) Το τελευταίο ψάχνει να φωτίσει τη σκέψη σου (αυτή έχει προνοήσει την ασπίδα της) Τι περίεργο: Αφημένη η φλόγα στη διαδρομή της Δεν μ’ έκαψε Αλώβητα τα δάχτυλά μου Ανάβουν ένα τέταρτο σπίρτο Που φωτίζει τη δική μου σκέψη: Υπάρχω πρωτίστως τις ώρες της μεγάλης αναχώρησης.