«– Τι γιατί, παιδί μου; Εσύ δεν ξέρεις μερικά πράματα! Για να δραπετεύσεις, πρέπει να ’χεις την άδεια του Κόμματος, γιατί, τι νομίζεις; Για καθέναν που το σκάει σφίγγουν τα λουριά στη φυλακή! Εσύ, δηλαδή, ελεύθερο πουλί και οι άλλοι, οι σύντροφοί σου, στην απομόνωση; – Ναι, καλά, το καταλαβαίνω... Λέω, το Κόμμα σού είπε: Βγες, αφού είσαι έτοιμος. – Το Κόμμα είχε ανάγκη από άλλον. – Δηλαδή; – Τι δηλαδή, μωρέ, τι δηλαδή; Είχαμε έναν σύντροφο στην ίδια φυλακή που ’πρεπε να ’ναι έξω για να οργανώσει τον παράνομο μηχανισμό.» Τα δεκαέξι μικρά διηγήματα της συλλογής αγκαλιάζουν με «εξομολογητική» διάθεση την περίοδο του Εμφυλίου. Ο Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής μας μεταφέρει στο βουνό, στα κρατητήρια, στις φυλακές και στην πολιτική προσφυγιά, στις πιο σκληρές, απάνθρωπες και βάναυσες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να υποβληθεί ένας αγωνιστής, χωρίς, όμως, να χάνει την ακαταμάχητη τρυφερότητα και το χιούμορ του. Χωρίς να χάνει τη στέρεη αισιοδοξία του για το μέλλον της ανθρωπότητας, για το οποίο γράφει βουτώντας πρώτα την πένα του στον ήλιο.