Εξομολόγηση

Όχι, δεν είναι σωστό... Άλλοι ανθίζουν στο νερό και πίνουν όσο θέλουν κι οι άτυχοι στο βράχο διψούν και περιμένουν, καθένας και μια ομορφιά κι ο θάνατος για όλους, άλλοι σαν το νερό που στέρεψε κι άλλοι από την προσμονή του. Έτσι, άθελά μου φύτρωσα εκεί που η τύχη μ'' έσπειρε, όπως δεν άρμοζε, άνθισα, στη δίψα και στη γύμνια και στον ανθό μου πάνω μαρμάρωσε η ψυχή μου στ'' όνειρο με τη χτενισιά της θύελλας, με μια γεύση τρικυμίας στα χείλη, με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής. Η ζωή μου έφυγε, μαράθηκε, ξεράθηκε κι έγινε σκόνη μέσα από τις μυλόπετρες του θέλω και του πρέπει προσμένοντας τη λύτρωση του τέλους.