(Δείγμα γραφής: ΤΟ ΑΓΟΡΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ Τώρα περνάω βελόνες στη μουσική μέχρι το βράδυ θα μαι ο καπνός του τσιγάρου μου Ανάβω ένα σπίρτο βλέπω την ομορφιά συθέμελα Ανάβω δεύτερο βλέπω τους πάνθηρες τριγύρω Καλά τη λένε ζούγκλα την Αθήνα....

Εδώ the evil eye is working overtime λυπάμαι που το γράφω αλλά το φως το καταντήσαμε την τέλεια -για το τίποτε- κρυψώνα -τι άλλο θέλεις να σου πω-...

Δράκος ή παραμύθι για τα καλά παιδιά Δεν έχω κότσια να σε γράψω, Δράκε δεν είναι πως φοβάμαι τα ερπετά μήτε τους εφιάλτες είναι το κράμα αυτών των δυο μαζί όπου σημαίνει χρόνος ή μ άλλα λόγια πέφτουμε σ αστραφτερό γκρεμό Με βάση τον δικό μου σωματότυπο κι αφού δεν καταδέχομαι αλεξίπτωτο γνωρίζω πως θα σκάσω στο κενό στις 23:05 ακριβώς αυτού του αιώνα σίγουρα κι άκουσε τι θα γίνει τότε: Θα σπάσει η κλεψύδρα στο κεφάλι μου ποτάμι η άμμος απ τη μύτη μου η άμμος, λέω, οι αναμνήσεις μου από τ αυτιά μου, λέω, ποταμός η Ελένη ο Μπαμπάς μου η Μικαέλα μου και θα σε πνίξουνε ρε πούστη Δράκε...

99 και ένα ποιήματα...

Με γλώσσα αιχμηρή και ελλειπτική, ακροβατώντας μεταξύ βεβήλωσης και ιερότητας, ο Γιάννης Στίγκας αποπειράται αυτή τη φορά όχι μια ελεύθερη πτώση, αλλά έναν οδυνηρό καταποντισμό ώς τα έσχατα βάθη της Κόλασης κι ακόμα πιο κάτω...