Στα ποιήματα της συλλογής αυτής ο αναγνώστης διασχίζει διάφορες εποχές της Ιστορίας φτάνοντας έως τον 20ο αιώνα. Μέσα απ’ τα ιστορικά πρόσωπα κι εκείνα της Τέχνης αναμετριέται με το σωστό και το λάθος, την ορθότητα και την παρέκκλιση, έννοιες αμφιλεγόμενες που μεταβάλλονται για χάρη των εκάστοτε υπερασπιστών της εξέλιξης. Έννοιες που βάζουν διαρκώς τον αδέσμευτο νου στο πεδίο του αναστοχασμού. Τρεις εποχές ενώνονται σε μία παλλόμενη γραμμή: αρχαίοι μύθοι, μεσαιωνικές σιωπές, χρώματα που γεννήθηκαν μετά την Αναγέννηση. Τα ποιήματα κινούνται σαν ίχνη πάνω σε πέτρα, σαν ψίθυροι πίσω από το φως μιας εικόνας που δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Μορφές που διαλύονται, σύμβολα που επανέρχονται, χρώματα που ανασαίνουν. Ένας κόσμος όπου ο χρόνος δεν είναι χρονολογία, αλλά υλικό· και η τέχνη δεν απεικονίζει, μόνο υπαινίσσεται. Μια συλλογή που δεν αφηγείται την ιστορία – την ονειρεύεται.