Έρεισμα στερρόν

Η ποιητική φωνή της συλλογής συνομιλεί με τον Νίκο Καρούζο στον θεολογικό και υπαρξιακό της στοχασμό, με τον Μίλτο Σαχτούρη στη σκοτεινότητά της και με τον ύστερο Τάσο Λειβαδίτη στη μνημονική της ένταση, ενώ φέρει απόηχους του υψηλού ύφους του Άγγελου Σικελιανού. Ωστόσο, διαφοροποιείται: δεν διαθέτει τη γλωσσική ρήξη του Καρούζου ούτε το παράλογο του Σαχτούρη· παραμένει στοχαστική, πυκνή, χωρίς να οδηγείται σε λυτρωτική κατάληξη, απομακρυνόμενη έτσι και από τη μεγαλοπρεπή, ενοποιητική και τελικά λυτρωτική προοπτική του Σικελιανού. Το «Ἔρεισμα στερρόν» δεν κατακτάται — παραμένει ανοιχτό ερώτημα.