Ο μικρός της ήρωας είναι το παιδί που δεν μπορεί να κοιμηθεί -και ξεκινάει να γυρίσει τον κόσμο για να βρει τον Ύπνο....

-...

X Κύριε, Κύριε τιμώρησέ με Ράπισε το στόμα το ασεβές Σβήσε πάνω στη γλώσσα μου ένα ένα τα αγκαθωτά πυρηνικά σου αστέρια Πριόνισε τα φτερά μου με σκουριασμένη λάμα πριόνι Άσε μου μόνο τη μνήμη της γλώσσας μου τις λέξεις Θα σκεφτώ απ’ την αρχή τον Παράδεισο...

Κι αν ο θάνατος χτυπάει οκτάωρο; Κι αν έχει προβλήματα στη δουλειά; Κι αν περιμένει αργίες, λαχταρά προαγωγές, τρέμει απολύσεις; Κι αν γυρίζει σπίτι κουρασμένος μονάχα με την ελπίδα ενός ήσυχου Σαββατοκύριακου; Παλινδρομώντας μεταξύ σοβαρότητας και γκροτέσκου, επιστημονισμού και ιδεοληψίας, ποίησης και γλωσσικής αμηχανίας η Μικρή Εγκυκλοπαίδεια του Θανάτου τολμά να αναρωτηθεί...

Πώς να μιλήσεις σε ένα παιδί για τα μεγέθη τα στοιχεία, τα θεμέλια του κόσμου; Πώς εξηγείς τα συναισθήματα, τις σκέψεις; Όλα αυτά που μας ξεπερνούν και που τα ξεπερνάμε; Ένα τραγούδι για τα μικρά και τα μεγάλα της ζωής...

Tώρα μιλά η Θήβα Τα τείχη τα σεπτά Ναοί και αγορές Γίνανε μπετά Σε μια ταβέρνα στα περίχωρα της Θήβας...

Για φαντάσου έναν κόσμο γεμάτο με τα πιο φανταστικά πράγματα...

Σε μια χώρα μακρινή που κανείς δεν ξέρει υπήρχε ένα παιδί από μετάξι...

Αύριο αναχωρώ για την έρημο, μάνα...

Μα πού πήγαν ο Αϊ-Βασίλης, οι τάρανδοι, ο χιονάνθρωπος, το έλατο και όλος ο θίασος των Χριστουγέννων; Τι κάνει αυτός ο μικρός κοκκινολαίμης, μαζί με μια κούκλα παλιά, ένα κεράκι, μια οικογένεια μυρμηγκιών, έναν ταξιδευτή πιγκουίνο και τόσους άλλους παράξενους χαρακτήρες; Τι συμβαίνει επιτέλους μέσα σ'' αυτό το μικρό βιβλίο; Άνοιξε τις σελίδες και θα δεις… Ίσως μέσα βρεις τα δικά σου Χριστούγεννα...