Φτερά κόρακα

“Spoudarchides.” This satire was not born to laugh at people, but to unmask whatever within them masquerades as greatness. Power disguised as virtue; ignorance ascending the rostrum; vanity proclaiming itself grandeur; and the lie which, repeated often enough, demands to be addressed as “truth.” It is not a single person. Nor is it merely a screen, a puppet theatre, or a performance at odds with itself. It is a whole constellation, ascending Mount Helicon unnoticed, cleaving through the pain and the very fabric of our world. Through them pass the ages and their regimes, powers both petty and mighty, ridiculous ambitions and human frailties. And all around them, laughter becomes, by turns, a whisper, a knife, and a tear. For great satire does not merely point an accusing finger at others. Sooner or later, it slowly turns the mirror towards ourselves. And that is when the difficult part begins: learning to laugh at what we have recognised. 引言 《逐权者》。 这部讽刺作品的诞生，并不是为了嘲笑世人，而是为了揭开人们内心那些伪装成伟大的东西的面纱。 权力披上美德的外衣；无知登上庄严的讲坛；虚荣自封为崇高；而谎言，一旦被重复得足够多，便开始要求世人尊称它为“真理”。 它并非某一个人。 它也不仅仅是一块屏幕、一座木偶戏台，或是一场自相矛盾的表演。 它是一整片“群星”，悄无声息地攀登着赫利孔山，在攀登途中撕裂着我们的痛苦，也撕裂着我们所生活的世界。 在他们的身影中，时代更迭，政权兴亡；大大小小的权势、荒唐可笑的野心，以及人性的种种软弱，纷纷穿行而过。 而在他们周围，笑声时而化作低语，时而化作利刃，时而又凝结成一滴眼泪。 因为真正伟大的讽刺，从来不只是伸出手指指责别人。 总有那么一个时刻，它会缓缓转动手中的镜子，将镜面转向我们自己。 而真正艰难的事情，也正是从那一刻开始： 对那些我们已经认出的、属于自己的东西，报以一笑。 序言 «Σπουδαρχίδες». Η εν λόγω σάτιρα δεν γεννήθηκε για να γελάσει με τους ανθρώπους , αλλά για να ξεσκεπάσει ό,τι μέσα τους προσποιείται ως σπουδαίο. Την εξουσία που μεταμφιέζεται σε αρετή, την αμάθεια που ανεβαίνει στο βήμα, τη ματαιοδοξία που αυτοανακηρύσσεται μεγαλείο και το ψέμα που, όταν επαναλαμβάνεται αρκετά, απαιτεί να το προσφωνούν «αλήθεια». Δεν είναι ένας άνθρωπος. Δεν είναι μόνο μια οθόνη, δεν είναι μόνο ένα κουκλοθέατρο ή μια αντικρουόμενη παράσταση. Είναι μια «πλειάδα» που ανεβαίνει απαρατήρητα το βουνό του Ελικώνα ραγίζοντας τον πόνο και τον κόσμο μας. Μέσα τους περνούν εποχές, καθεστώτα, μικρές και μεγάλες εξουσίες, γελοίες φιλοδοξίες και ανθρώπινες αδυναμίες. Και γύρω τους, το γέλιο γίνεται άλλοτε ψίθυρος, άλλοτε μαχαίρι κι άλλοτε δάκρυ. Γιατί η μεγάλη σάτιρα δεν δείχνει με το δάχτυλο μόνο τον άλλον. Κάποια στιγμή γυρίζει αργά τον καθρέφτη προς εμάς. Και τότε αρχίζει το δύσκολο: να γελάσουμε με όσα αναγνωρίσαμε.