Αυτό το βιβλίο περίμενε χρόνια, μέχρι να γραφτεί. Έπρεπε να μεγαλώσω, για να μεγαλώσει μαζί μου και η ανάγκη να μιλήσω για τον πατέρα μου — ίσως γιατί ο καιρός απάλυνε τις πληγές, ίσως γιατί είπαμε το τελευταίο αντίο ύστερα από σαράντα έξι χρόνια, ίσως γιατί, όπως λένε, η μνήμη είναι η μόνη πατρίδα των ανθρώπων. Έχουν γραφτεί πολλά για τον Διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών του 1974· κείμενα που εστιάζουν στη στρατιωτική του πορεία και την ηρωική του θυσία. Εγώ θέλησα να γράψω ένα διαφορετικό βιβλίο· ένα βιβλίο για τον άνθρωπο Γεώργιο Κατσάνη — για τη ζωή, τον χαρακτήρα και τις στιγμές που τον διαμόρφωσαν, μέσα από αφηγήσεις και μαρτυρίες εκείνων που τον γνώρισαν. Αγκαλιάζοντας τη μνήμη του, καταθέτω αυτό το βιβλίο ως αφιέρωμα στον ωραίο άνθρωπο, στον Γεώργιο Κατσάνη, τον θρύλο του Αγίου Ιλαρίωνα, που πενήντα ένα χρόνια μετά εξακολουθεί να δείχνει τον δρόμο του ανυποχώρητου αγώνα.