Για μια μπάλα παγωτό

Τα έμπεδα της πόλης ηφαιστειογενή, το μάγμα της λήθης διάπυρο. Κάτω από τα πεζοδρόμια υπάρχει άμμος. Η άσφαλτος διακορεύεται από τον μίσχο της θύμησης. Άνθρωποι που ζουν στη χαραμάδα ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν και σ’ αυτό που έγιναν, στα αστικά στενά, στα καφενεία, στα μαγαζιά, στις αυλές. Παγωτατζήδες, χαρτοπαίκτες, δασκάλες και στρατιώτες, κουλουρτζήδες και γόηδες, γιαγιάδες με σφιγμένα χείλη. Ο φθόνος ως κοινωνικός αέρας, τα γηρατειά ως αδυσώπητος ορίζοντας, η δοτή ομορφιά, τα όνειρα που έγιναν και έσπασαν, τα όνειρα που σπάνε. Ο πόλεμος που ήρθε χωρίς να ρωτήσει. Η καλοσύνη ως αντίσταση, η αξιοπρέπεια επίμονη και σχεδόν άτρωτη, η κάθε ζωή λαβύρινθος με νήμα χαμένο. Η λήθη πασπαλίζει σαν αστική σκόνη και η μνήμη σφίγγει σαν ρητίνη την καθημερινότητα που δεν είναι φόντο. Είναι το ίδιο το τέρας οικείο, ανεπίγνωστο. Η πόλη συνεχίζει. Κανείς δεν βγαίνει αλώβητος.