Γκρίζο 3020, πράσινο 930

«...Μια λάμψη, μια βοή αυλάκωσε τον ουρανό, όλα μούχρωσαν πιο πολύ κι άρχισε να βρέχει. Με μια βροχή πλούσια και δυνατή, που έσκιαξε τα μελιχρά ασήμια των λιγοστών ελιών και τις ανάερες σκοτεινάδες των μισοκαμένων από τις φωτιές του καλοκαιριού πεύκων και εκτίναξε στα ύψη μ’ όλο το κλέος της την εποχή, καθώς πλημμύριζε τον αέρα με τις γλυκές και στυφές μυρωδιές της θερινής γης. Μυρωδιές καμένης μέντας. Καθώς άνοιγα την πόρτα, η ζέστη που μαζεύει το σπίτι όλη μέρα από τον ήλιο, μου φάνηκε πρώτη φορά ευπρόσδεκτη. Ένιωσα σαν κάτι να ανοιγόκλεισε κάπου γοργά και άφησα πίσω μου το καλοκαίρι.»