Γνώση με... λαβωματιές

Το καταπιεστικό σχολικό περιβάλλον, οι αυστηροί κανονισμοί και ο υπερβάλλων ζήλος ορισμένων εκπαιδευτικών της δεκαετίας του ’50 οδηγούσαν μερικές φορές σε παράλογες καταστάσεις, που όχι σπάνια είχαν ως αποτέλεσμα τον ψυχικό κι ενίοτε τον φυσικό τραυματισμό των μαθητών. Οι ιστορίες του βιβλίου, αδιανόητες για τα σημερινά δεδομένα, περιγράφουν μια πλευρά της σχολικής ζωής που άφησε ανεξίτηλα σημάδια στις ζωές των ανθρώπων που την έζησαν... «Ο γυμνασιάρχης του Λαππείου Γυμνασίου, από το 1952 μέχρι το 1957, ήταν Mανιάτης στην καταγωγή. Ξεπερνούσε στη σκληράδα τους κακοτράχαλους βράχους του τόπου ανατροφής του. Αν και ιδιαίτερα μορφωμένος, ήταν απόμακρος, ψυχρός και άνυδρος, ιδιόμορφος και στριφνός, πάντα με το ίδιο μακρύ παλτό το οποίο φορούσε ανελλιπώς από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάιο. Στα πόδια φορούσε αρβύλες με προκαδούρα –ίσως για να γλυτώνει το συχνό σόλιασμα– άλλη μία από τις πολλές ιδιομορφίες του, απόηχος μιας εποχής που έφευγε, αφού η προκαδούρα συνηθιζόταν πλέον μονάχα στον στρατό. Δεν ανεχόταν την παραμικρή αταξία από τους μαθητές, συχνά δε στοχοποιούσε κάποιους για άγνωστους λόγους, ενώ οι τιμωρίες που επέβαλε, θα θεωρούνταν σήμερα απάνθρωπες, αν όχι εγκληματικές...»