Γρατινή. Λαογραφικές και ιστορικές καταγραφές

Στο βιβλίο «Γρατινή: Λαογραφικές και ιστορικές καταγραφές – Με βάση τις σημειώσεις του Γαρύφαλλου Ζούγκα» αξιοποιούνται για πρώτη φορά, στο πλαίσιο της προφορικής ιστορίας, πλαισιωμένες από φωτογραφικό υλικό, οι αφηγήσεις των συμπολιτών και συμπολιτισσών του αειμνήστου Γαρύφαλλου Ζούγκα, για: ―κάθε ένα από τα κτίσματα της Γρατινής που ακόμη διατηρούνται, από το κοινοτικό κατάστημα, το δημοτικό σχολείο, το ιατρείο, τους πολιτιστικούς συλλόγους μέχρι το Μουσείο και τις σύγχρονες υποδομές, ―το κάθε ξωκλήσι και παρεκκλήσι ξεχωριστά, καθώς και τις «δόξες» των κατοίκων για τα θαύματα που βίωσαν, ζώντας τον καθημερινό τους βίο με τους αγίους στις αυλές τους, ―την αρχιτεκτονική των σπιτιών τους, τα τέχνεργα στην οικιακή οικονομία, τα ήθη και τα έθιμά τους, τα παραμύθια, τα αινίγματα και τις παροιμίες, τις γητιές και τα ξεματιάσματα, ―τα δημοτικά τραγούδια, που οι Γρατινιώτες διέσωσαν, συνδέοντάς τα άρρηκτα με τη ζωή τους, ακόμη και σε δύστηνους καιρούς πολέμων, ―την ιστορική, τέλος, κληρονομιά της Γρατινής, ξετυλίγοντας το νήμα της από τα βυζαντινά χρόνια. Επικοινωνία ΑΕ ************************************* «Αρκεί να υπάρχει αγάπη...» Γρατινή: ένας τόπος με πλούσια ιστορία, παράδοση και πολιτισμό, με μια πορεία βαθιά χαραγμένη στο πέρασμα των αιώνων... Πώς θα μπορούσαμε να αφήσουμε όλη αυτή την ανεκτίμητης αξίας κληρονομιά να χαθεί; Αυτή η αίσθηση χρέους αλλά και η βαθιά αγάπη για το χωριό του κινητοποίησαν, παρά τις κινητικές του δυσκολίες, τον πολυαγαπημένο μου θείο, Γαρύφαλλο Ζούγκα, να ερευνήσει εις βάθος τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμά μας. Όσες πληροφορίες έβρισκε ή του μετέφεραν, οι συγχωριανοί μας, ανελλιπώς, σημειώνοντάς τες, τις κατέγραφε. «Παιδιά του» τις αποκαλούσε και τις επεξεργαζόταν, με στόχο τίποτα να μη λησμονηθεί. Και κάπως έτσι, γεννήθηκε η ιδέα της έκδοσης ενός βιβλίου, για τη συγγραφή του οποίου ζήτησε τη βοήθειά μου και βέβαια την προσέφερα με όλη μου την καρδιά. Για το έργο που τώρα κρατάτε στα χέρια σας, εργαζόμασταν από κοινού επί τρία συναπτά έτη. Δεν πρόλαβε, όμως, να το κρατήσει και ο ίδιος… «Έφυγε» ξαφνικά και μου κληροδότησε τη μεγάλη ευθύνη της ολοκλήρωσής του. Όλοι έχουμε άρα κάτι μοναδικό να προσφέρουμε και ούτε η αναπηρία είναι ικανή να σταματήσει ή να ορίσει ανθρώπους με πάθος στην ψυχή. Αρκεί να υπάρχει όχι μόνο «ο πόνος της καρδιάς, αλλ’ ο πόνος της αγάπης» για καθετί άξιο λόγου που ο καθένας μας αξίζει να αφιερωθεί, δημιουργώντας... Α. Ζούγκα