Η Δουλειά Κουράζει

Οι θάλασσες του Νότου Περπατάμε ένα βράδυ στην πλαγιά ενός λόφου, σιωπηλοί. Στη σκιά του προχωρημένου δειλινού ο ξάδελφός μου είναι γίγαντας ντυμένος στα λευκά, που κινείται γαλήνιος, πρόσωπο ηλιοκαμμένο, λιγομίλητος. Δεν μιλάμε, είναι η αρετή μας. Κάποιος δικός μας πρόγονος θα πρέπει να υπήρξε πολύ μόνος -μεγάλος άνθρωπος μες σε χαζούς ή έστω ένας φτωχός τρελός- για να διδάξει στους δικούς του τόση σιωπή.