Ως στοχαστής ο Coudenhove-Kalergi είναι ιδιαιτέρως αξιόλογος, αν και σε επί μέρους ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζεται κριτικά. Οραματίστηκε τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», ή αλλιώς την Πανευρώπη, γράφοντας ένα βιβλίο και ιδρύοντας ένα κίνημα με αυτό το όνομα. Δεν ήταν όμως αυτός ο πρώτος οραματιστής και κήρυκας της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας. Ο πρώτος που μίλησε για τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης» ήταν ο Μιχαήλ Μπακούνιν, σε ένα συνέδριο του «Συνδέσμου για την Ειρήνη και την Δημοκρατία» το 1867 στην Ελβετία.
Ο πλέον ριζοσπαστικός φιλόσοφος του 19ου αιώνα, ο Φρειδερίκος Νίτσε, πίστευε στον «Καλό Ευρωπαίο» και σε μια Ευρώπη που δεν θα υπέφερε πια από αυτή την «αιώνια υποδιαίρεση σε μικρά κράτη». «Ο Ναπολέων ήθελε, όπως όλοι ξέρουμε, την Ευρώπη ενωμένη, κι αυτό ως κυρίαρχη της γης», έγραψε ο Νίτσε, κι αυτός ήταν ο λόγος που θαύμαζε κι αγαπούσε τον Βοναπάρτη. Ο Julius Evola ανήκει στην γενεαλογία των στοχαστών που οραματίστηκαν μια ενωμένη και κυρίαρχη Ευρώπη και, ακολουθώντας τον Νίτσε, έγραψε τον «Παγανιστικό Ιμπεριαλισμό» το 1928.
Στο βιβλίο «Σταυροφορία για την Πανευρώπη» παρουσιάζονται τα σημαντικότερα πολιτικά πρόσωπα του Μεσοπολέμου και του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και πολλά ιστορικά παρασκήνια, αλλά κι ο βίος και οι ιδέες του Coudenhove-Kalergi. Μέσα από αυτό το έργο αποσαφηνίζονται πολλά ιστορικά ζητήματα που μέχρι σήμερα ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται ψύχραιμα. Ο συγγραφέας διατηρεί μια απόσταση και μια ψυχραιμία, κρίνοντας πρόσωπα και γεγονότα με παρρησία και χωρίς ιδεολογικό πάθος.
«Ήμουν ένας συνειδητοποιημένος πολίτης του κόσμου, αποφασισμένος να ζήσω και να εργαστώ όχι για μία χώρα αλλά για την αδελφότητα του ανθρώπου», έτσι περιγράφει ο συγγραφέας τον εαυτό του, και έτσι ακριβώς πρέπει να τον αντικρίζει κανείς στις σελίδες αυτού του αυτοβιογραφικού έργου.
