Απ’ τις απάτητες κορφές του πνεύματος, ο άνθρωπος έπεσε στα τάρταρα των τυφλών παθών κι ακριβώς αυτήν την πρωτεϊκή πάλη, μας διηγείται γλαφυρά ο Μπρεντάνο στο θαυμάσιο βιβλίο του.

Μοιάζει μ' αρχαία ζωοφόρο ή με τραγικό χορό, αυτός ο κόσμος που κινήθηκε στα χρόνια της Αναγέννησης. Ένα κομμάτι της Ιστορίας δυνατό σαν παμπάλαιο σφραγισμένο κρασί, σκοτεινό σα χειμωνιάτικη νύχτα, αλλά και γεμάτο δημιουργικούς ιμέρους. Μας προκαλούν το θαυμασμό μορφές σαν του Έρασμου, του Πίκο ντελα Μιράντολα, του Σαβοναρόλα, του Πάπα Αλεξάνδρου Βοργία, που, σαν δρομείς νεανίες, γεμάτοι αλκή, παίρνουν στα σφριγηλά χέρια τους τον πυρσό του πολιτισμού, για να φωτίζουν το ζόφο του Μεσαίωνα.