Ο Τραμπ επιστρέφει στον Λευκό Οίκο και κάτι, ολοφάνερα, αλλάζει. Μαζί με τις σαρωτικές εισόδους του Έλον Μασκ και του Τζέι Ντι Βανς στην κυβέρνηση, αρχίζουν να ακούγονται ονόματα όπως Πίτερ Τιλ, Κέρτις Γιάρβιν, Νικ Λαντ ή Μπαλάγι Σρινιβάσαν, άγνωστα ως τότε στον πολύ κόσμο. Το παρεάκι δεν είναι χθεσινό: αφεντικά της τεχνολογίας, νεοσυντηρητικοί πολιτικοί και οργανικοί διανοούμενοι συνθέτουν εδώ και καιρό έναν γαλαξία που διάφοροι νεολογισμοί επιχειρούν σήμερα να περιγράψουν: συντηρητική αντεπίθεση, ελευθερισμός, τεχνολαϊκισμός, broligarchy. Οι δημοσιογράφοι Νασταζιά Ατζατζί και Ολιβιέ Τεσκέ ονόμασαν τεχνοφασισμό την πολιτική μετάλλαξη που εμβρόντητοι παρακολουθούμε. «Ένα νέο σύστημα δράσης, σπονδυλωτό, κατανεμημένο, μετα-ιδεολογικό, όπου η εξουσία παρέχεται ως υπηρεσία και ασκείται στη σκιά των θεσμών που έχει προηγουμένως αποδυναμώσει.» Οι τεχνο-ολιγάρχες εργάζονται πυρετωδώς για τη διάβρωση των φιλελευθέρων δημοκρατιών, την κατάκτηση του κράτους και, τελικά, τον θάνατο και των δύο. Πολιτικός τους ορίζοντας: η απόσχιση. Όραμά τους για το μέλλον: ένας κόσμος αποκλειστικά για αυτούς. Πώς δουλεύει στην πράξη όλο αυτό; Ποιοι είναι οι πρωτεργάτες και ποιοι οι αφανείς ήρωες; Ποια η γενεαλογία, το θεωρητικό οπλοστάσιο, τα υλοποιημένα εγχειρήματα, τα επόμενα βήματα;
