Η φωνή του ποταμού

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις IANOS το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Α. Τριανταφυλλάκη με τίτλο «Η φωνή του ποταμού». Ένα βιβλίο ωδή στο Δέλτα του Έβρου, όπως πραγματικά είναι: φως, νερό, καλαμιές, πουλιά. Ένα μυθιστόρημα για μια ζωή που γκρεμίζεται και ξαναχτίζεται από την αρχή μέσα στην αγκαλιά του ποταμού· γιατί «το Δέλτα είναι φωλιά»! Απόσπαμα από το βιβλίο (Εισαγωγικό) Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο πατέρας μου τις Κυριακές μ’ έπαιρνε και πηγαίναμε στο Δέλτα, στο καλύβι του μπαρμπα-Λουκά. Εκτός από το σχολείο, ήθελε να μαθαίνω και πράγματα που δεν γράφονται στα βιβλία, αλλά λέγονται, σιγανά, σχεδόν ψιθυριστά, από ανθρώπους που τα έζησαν. Γιατί έτσι έμαθε γράμματα ο πατέρας μου· από ιστορίες, παραμύθια και μνήμες ανθρώπων. Ο μπαρμπα-Λουκάς ήταν ένας γητευτής των μικρών πραγμάτων. Γέρος, θαρρείς, από πάντα. Ξεχασμένος από τον Θεό! Αφού, με τ’ άλλα παιδιά, νομίζαμε πως έτσι πρέπει να γεννήθηκε, καθώς κανείς δεν τον θυμόταν νέο! Έλεγε ιστορίες, τόσο αληθινές, που δεν ήξερες αν μιλούσε για ανθρώπους ή για πουλιά. […] Ήμουν στα δεκαοχτώ μου, μόλις είχα περάσει στο πανεπιστήμιο και θα έφευγα για την Αθήνα, όταν ο γέρος έστειλε μήνυμα να πάω να τον δω· μόνος μου. Με καλοδέχτηκε στο καλύβι του, με φίλεψε γουλιανό που ο ίδιος έψησε στα κάρβουνα, και τσίπουρο βαρύ που μου ’καψε το λαρύγγι. Έπειτα, μπήκαμε στη βάρκα του και μου έδωσε το τιμόνι, για πρώτη φορά. Ήταν απόγευμα κι ο κόσμος ησύχαζε. Τα χρώματα του δειλινού ζωγράφιζαν εικόνες και σχήματα στο ποτάμι, τα πουλιά μαζεύονταν για να κουρνιάσουν. Τα καλάμια χόρευαν ανεπαίσθητα με το δροσερό αεράκι. Το νερό μάς συντρόφευε μ’ έναν ήχο γλυκό, σαν νανούρισμα. Σαν να μας έλεγε πως εδώ δεν χρειάζεται να βιάζεσαι γιατί τα πράγματα τρέχουν με τον δικό τους ρυθμό […]