Πολέμα μικρό ανθρωπάκι, στιγμή των στιγμών, πολέμα το άπειρο, πάλεψε τα πάντα. Αν πόνεσες για τα χαμένα όνειρα της γενιάς σου, ίσως μερικά να τα ξαναβρείς εδώ ανάμεσα στις λέξεις. Μέσα σε αυτές τις σελίδες, οι κραυγές ή οι ψίθυροι γίνονται η φωνή μιας γενιάς που αγωνίζεται να σταθεί όρθια. Υπάρχει μία ποίηση κρυμμένη πέρα από την καθιερωμένη πατροπαράδοτη λογοτεχνική λογική, κρυμμένη σε πτυχές της ζωής που στην καθημερινότητά δεν τις βλέπουμε σαν ποιητικές. Αυτή η ποίηση πρέπει να εκφραστεί. Ανάμεσα στην κοινωνική πίεση, την οικονομική αβεβαιότητα και την εσωτερική φθορά, ξεπηδά η επιθυμία για ζωή, αξιοπρέπεια κι ελπίδα.