Η κόκκινη γελάδα

Το τηλέφωνο κουδούνισε δυνατά. Ήταν ο μπαμπάς! «Βούλη», μου είπε, «βρέχει ψάρια. Πάρε γρήγορα μια ομπρέλα και βγες έξω. Έπειτα γύρνα σπίτι και κάνε μια ψαρόσουπα». «Μια ερώτηση, μπαμπά: τι χρώμα ομπρέλα πρέπει κάποιος να κρατάει όποτε βρέχει ψάρια;». «Αυτονόητο!», μου απάντησε. «Διάφανη! Μα το σπουδαιότερο, πρέπει να είναι ανοιχτή προς τα πάνω, σαν κύπελλο». «Εντάξει! Κατάλαβα. Και η ψαρόσουπα πώς γίνεται;». «Δεν είναι δύσκολο. Βάζεις τα ψάρια στην κατσαρόλα και προσθέτεις ένα πορτοκάλι, ένα τριαντάφυλλο, μια φωτογραφία της μητέρας σου και ύστερα κλαις, μέχρι να γεμίσει η κατσαρόλα ως επάνω». «Ωραία, μπαμπά, πηγαίνω. Τι ώρα θα έρθεις για φαΐ;». «Δεν θα ‘ρθω». Υβριδικά κείμενα νεανικού σφρίγους, αλλά και αποστάγματος ζωής, οι ιστορίες του κεντρικού χαρακτήρα Θρασύβουλου Θράσσου εντυπωσιάζουν με την ωριμότητα της γραφής και την ίδια στιγμή με το παιγνιώδες της αφήγησης, ενώ η τρυφερότητα της ανθρώπινης συνθήκης διατρέχει όλο το βιβλίο.