Η κουκούλα

Η χρονικότητα του Θ. Τριαρίδη «αγκαλιάζει» παρελθόν, παρόν, μέλλον σε μια ατελείωτη λούπα. Όπως η χωρικότητά του έφτασε προοδευτικά να ξεφεύγει από τα στενά όρια του θεάτρου και να ταυτίζεται με το «παντού», με το «όπου υπάρχουν άνθρωποι», έτσι κι ο χρόνος με αυτό το έργο άγγιξε το «πάντα». Είναι ένα έργο καταδικασμένο να παίζεται «όσο υπάρχουν άνθρωποι». Από το Επίμετρο: Αφροδίτη Φλώρου Οι ήρωες δεν είναι απλώς πιόνια μιας εξουσίας, αλλά φορείς μια «εθελούσιας υπακοής». ‘Όπως η Ελένη στις Τρωάδες ήταν το πρόσχημα για έναν ολέθριο πόλεμο, έτσι και η κουκούλα στο έργο γίνεται το σύμβολο μιας κατασκευασμένης αλήθειας που οδηγεί στην απώλεια της ανθρωπιάς. Η ομορφιά και η φρίκη μπορούν να συνυπάρχουν, δημιουργώντας μια αισθητική που προκαλεί το «έλεος και τον φόβο», που σοκάρει με την κανονικότητά της. Η παράσταση δεν κουνάει το δάχτυλο ούτε έχει ηθικό δίδαγμα…