Η θάλασσά σου άκρη δεν έχει, δεν αρχίζει και δεν τελειώνει σε καμιά στεριά… εγώ κολυμπώ ασταμάτητα μια στις νηνεμίες σου μια στις φουρτούνες σου σε όλες τις διαθέσεις που αλλάζεις… αυτό το ταξίδι μου στον έρωτά σου λιμάνι δεν ψάχνει, μόνο θησαυρούς στον βυθό του και λύτρωση σε κάθε παφλασμό του… Μυρίζω το άρωμα του έρωτά σου, έχει εισβάλλει και έχει κάνει τις αισθήσεις μου να χάσουν τον προσανατολισμό τους, μόνη πυξίδα η ελεύθερη επιλογή να μου σκλαβώνεις το μυαλό…