Η μελέτη μου αξιώνει να αποτελέσει συμβολή στη θεωρία του γνωστικού αντικειμένου της Εγκληματολογίας μέσα από μια μέθοδο με την οποία μπορεί κανείς να αναπτύξει θεωρία, την ολοκλήρωση (integration). [...] Η μελέτη αποτελεί και απάντηση σε ερωτήματα που ανέκυψαν κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, από το 1996, όταν ξεκίνησα τη διδασκαλία του μαθήματος της θεωρητικής Εγκληματολογίας, όπως και σε ερωτήματα που ανέκυψαν κατά τη συμμετοχή μου στη διδασκαλία του μαθήματος της Μεθοδολογίας στην Εγκληματολογία, του κύριου μαθήματος της εγκληματολογικής κατεύθυνσης του Μεταπτυχιακού Κύκλου Σπουδών του Τομέα Ποινικών Επιστημών της Σχολής μας. Κατά τη διδασκαλία των δύο αυτών μαθημάτων, και κυρίως του πρώτου μαθήματος, τέθηκαν επανειλημμένα τα εξής ερωτήματα: Όταν δεν υπάρχει για κάποιο γνωστικό αντικείμενο μια δεσπόζουσα θεωρία ή θεωρητική κατεύθυνση, ή τουλάχιστον ένας διακριτός αριθμός εναλλακτικών κατευθύνσεων, τότε γιατί και με ποια κριτήρια θα έπρεπε να επιλέξει κανείς μια δεδομένη για το αντικείμενο αυτό θεωρία, έναντι μιας άλλης; Τι νόημα, άλλωστε, θα μπορούσε να αποκτήσει η επινόηση ή η κατασκευή μιας νέας θεωρίας, τη στιγμή που στην Εγκληματολογία υπάρχει ήδη ένας μεγάλος αριθμός θεωριών; Τα ερωτήματα αυτά με οδήγησαν στην ιδέα της ολοκλήρωσης, λέξης που συχνά επαναλαμβάνεται, χωρίς να ορίζεται, στα κείμενα των εγκληματολόγων. Από την άλλη πλευρά, η ολοκλήρωση εμφανίζεται σε ορισμένες μελέτες ως διακριτή μέθοδος ανάπτυξης θεωρίας, που προσιδιάζει στην Εγκληματολογία, εξασφαλίζοντας στη θεωρία της οικονομία λόγου και περιεκτικότητα. [...] Μαρία Π. Κρανιδιώτη