Η ποίηση του μοναχικού και αδιέξοδου δρόμου

ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΑ Αγάπησα πολλά πρόσωπα στη ζωή μου. Πρόσωπα που φύγαν μακριά και χάθηκαν. Άφησαν μόνο τις μορφές τους φαντάσματα στα όνειρά μου. Και όλο κάτι έχουν να μου πουν, κι όλο ξαναγυρνάνε απ’ το χθες. Δε γνωρίζω αν τα χρειάζομαι πια ή αν τ’ αγαπώ, ή αν χρειάζονται αυτά κάτι από μένα. Μου σιγοψυθυρίζουν λόγια αγάπης και λόγια απάρνησης λόγια που ταυτίζονται με τις νύχτες, με το μαύρο παρελθόν που μ’ έφερε μακριά τους.