Η πολυκατοικία του κόσμου δεν έχει παράθυρα

Μια σύγχρονη ανθολογία με 64 μικρά πεζά και ποιήματα που εξερευνούν τον κόσμο της εποχής μας μέσα από το συμβολικό σχήμα της πολυκατοικίας. Οι φωνές των δημιουργών κινούνται ανάμεσα στην προσωπική εμπειρία και τη συλλογική πραγματικότητα, φωτίζοντας θέματα όπως η μοναξιά, η αποξένωση, η αστική ζωή, η απώλεια, αλλά και η βία, ο πόλεμος και η κοινωνική κρίση. Παράλληλα, μέσα από αλληγορικές και στοχαστικές προσεγγίσεις, αναζητούν νόημα, επαφή και δυνατότητες διαφυγής. Η δομή του βιβλίου ακολουθεί μια κάθετη πορεία, σαν μια πολυκατοικία: από τα «θεμέλια» της καθημερινότητας έως τα ανώτερα επίπεδα της υπαρξιακής αγωνίας και της συλλογικής ανησυχίας — για να φτάσει τελικά σε εκείνα τα σημεία όπου το φως επιμένει. Πρόκειται για ένα πολυφωνικό έργο που αποτυπώνει με ευαισθησία και οξυδέρκεια το σύγχρονο ανθρώπινο τοπίο, θέτοντας το ερώτημα: σε έναν κόσμο που μοιάζει να κλείνει ολοένα περισσότερο προς τα μέσα, υπάρχει ακόμη χώρος για άνοιγμα, επικοινωνία και ελπίδα; ************ Εις μνήμην Θανάση Μουσόπουλου Προλογικό σημείωμα: Δήμητρα Μήττα Εισαγωγικό σημείωμα: Ιωάννα Ναούμ