Η προγιαγιά μου η Βρισηίδα

Περιεχόμενα: - "Και το όνομα αυτού Βλαδίμηρος" - "Η γυναίκα του τελώνη" - "Τα λαδωμένα τετράδια" - "Τ αραμπαδέλια" - "Ου Αλ βάνστους (ή τα κατά Μιχαήλο και Βλουτίνα)" - "Μια θέση στη σκάρα" - "Από το ημερολόγιο ενός μοναχού" - "Από το μέτωπο των παιδικών μου χρόνων" - "Ο Αντώνης ο δάσκαλος" - "Ο θάνατος του ραβδιστή" - "Ο μπάρμπας μου ο Περικλής" - "Οι μυλόπετρες" - "Ο παραγιός" - "Ο Σπήλιος" - "Ο Βρικόλακας" - "Θύτης ή θύμα; Ποιος ξέρει!" - "Όταν μιλούσαμε με τα πουλιά" - "Στ αρτύστια" - "Το πρώτο μάθημα" - "Η φοβερή ιστορία ενός προγόνου μου" - "Η Μπερμπερούδα κι ο Σαλαβτής" - "Ο πατροκτόνος" - "Το πάθημα του Στρατή του Παπλωματά" - "Με την αγάπη της Αστρινής" - "Αγγινάρες αλά πολίτα"...

...

«Για να περάσει και πάλι ο κόσμος μας από την ανωριμότητα, όπως έλεγε ο φιλόσοφος Ιμμάνουελ Καντ, στην ωριμότητα, πρέπει να επικαιροποιήσουμε και πάλι τις βασικές ιδέες του Διαφωτισμού και να τις «μετακενώσουμε», κατά την έκφραση του Αδαμάντιου Κοραή, σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό...

Ο Καλογιάννης, όμως, που ήταν κάποτε παιδί είναι πια πολύ γέρος και φοβάται πως δεν θα προφτάσει να δει όλα τα πουλιά να ζουν ελεύθερα, έξω από τα κλουβιά, να τραγουδάν χαρούμενα μέσα από τις φυλλωσιές των δέντρων και να πετάν ψηλά στον ουρανό...

Με μια σειρά ιστορικών άρθρων θα ακολουθήσω την «συμβουλή» του αρχαίου Έλληνα Ιστορικού Πολύβιου ότι «μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προηγουμένων πράξεων επιστήμης», διότι «αληθινωτάτην μεν είναι παιδείαν και γυμνασίαν προς τας πολιτικάς πράξεις την εκ της Ιστορίας μάθησιν, εναργεστάτην δε και μόνην διδάσκαλον…» (τίποτα δεν διορθώνει ευκολότερα τους ανθρώπους, όσο η καλή γνώση του παρελθόντος, διότι η γνώση της Ιστορίας είναι η πιο αληθινή παιδεία και προετοιμασία για την πολιτική ζωή και ο καλύτερος δάσκαλος για το μέλλον)∙ και παρά την συναισθηματική φόρτιση, που μπορεί να έχει ο κάθε αρθρογράφος από τα γεγονότα, που βίωσε και ο ίδιος, προσωπικά, θα προσπαθήσω να εξιστορήσω τα επώδυνα και θλιβερά γεγονότα της νεοελληνικής μας Ιστορίας «ούτε προς χάριν ούτε προς φθόνον αλλ΄ ουδέ προς μίσος ή προς εύνοιαν», όπως γράφει ο Ιστορικός Φραντζής, προκειμένου να καταδείξω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν οι κρίσεις, καθώς και τα αίτια που αυτές οι κρίσεις κατέληξαν, ανεξέλεγκτες, σε γενικευμένες εμφύλιες συγκρούσεις με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματά τους...