Για ποιους λόγους η ιστορία της ελληνικής αλιείας δεν έχει αποτελέσει έως σήμερα αντικείμενο συστηματικής έρευνας και μελέτης από τις ανθρωπιστικές επιστήμες; Ποιες τεχνικές και ποιοι μέθοδοι συγκρότησαν το πλαίσιο της αλιευτικής δραστηριότητας; Ποιο ήταν το μέγεθος, ποια τα χαρακτηριστικά και ποια η γεωγραφική κατανομή του αλιευτικού στόλου στο ελληνικό κράτος; Σε ποιον βαθμό η ένταξη του αλιευτικού στόλου στο θεσμικό πλαίσιο της εμπορικής ναυτιλίας επηρέασε την οργάνωση και τη λειτουργία του; Μέσα από ποιες διαδικασίες επιτεύχθηκε η αναγνώριση της επαγγελματικής ταυτότητας του αλιέα; Ποιος υπήρξε ο αριθμός των επαγγελματιών του κλάδου, πώς κατανέμονταν γεωγραφικά και ποια ήταν η σχέση τους με τους ιχθυοπώλες; Με ποιον τρόπο η εισαγωγή της τεχνολογίας της ανεμότρατας συνέβαλε στην αναδιαμόρφωση του χώρου της αλιείας και τη συγκρότηση του θεσμικού πλαισίου της; Στο παρόν βιβλίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά, με συστηματικό τρόπο, η αναζήτηση απαντήσεων στα παραπάνω ερωτήματα. Πρόκειται για μια πρόκληση, η οποία απορρέει τόσο από την απουσία βιβλιογραφίας και εξειδικευμένων μελετών όσο και από την παγιωμένη θέση των ανθρωπιστικών σπουδών, που εκ προοιμίου χαρακτήρισαν την ελληνική αλιεία ως περιθωριακή δραστηριότητα. Στο επίκεντρο της μελέτης τίθενται οι βασικότεροι παράγοντες που διαμόρφωσαν το εγχώριο αλιευτικό σύστημα από την ίδρυση του ελληνικού κράτους έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Κεντρικοί άξονες είναι το αλιευτικό σκάφος και το αλιευτικό δυναμικό, οι τεχνικές και οι μέθοδοι αλιείας, τα αλιεύματα, η εξάπλωση της ανεμότρατας στις ελληνικές θάλασσες και η υιοθέτησή της από τον ελληνικό αλιευτικό κόσμο. Στο πλαίσιο αυτό επιχειρείται να σκιαγραφηθεί το εύρος της δραστηριότητας, να αποκαλυφθεί η ταυτότητά της και να προβληθούν οι πολιτικές που το ελληνικό κράτος επέλεξε να εφαρμόσει για τον εν λόγω χώρο, αναδεικνύοντάς τον ως παράγοντα που διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της θαλασσινής ταυτότητας των Ελλήνων.