Το τρίτο βιβλίο του Παναγιώτη Αγγελόπουλου στις Εκδόσεις Ίκαρος τοποθετείται εκεί όπου το όριο μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας έχει ήδη καταλυθεί, με τις αγωνίες της ταξινόμησης και του περιεχομένου να υποκύπτουν στον μετεωρισμό της γλώσσας. Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην έκθεση στην πιθανότητα της πτώσης και στο βίωμα του φόβου της αβύσσου ήταν σύντομο, πράγμα που δεν με εμπόδισε να αντιληφθώ ότι αυτό που με ταράζει δεν είναι το παρόν αλλά η ανάμνηση, μέσα απ’ την οποία αναγεννιέσαι εφόσον η γέννα είναι αληθινή, όπως του βρέφους που βγαίνει απ’ την κοιλιά της μητέρας του με τη γεύση του θανάτου στο στόμα κι έπειτα εξοικειώνεται με το οξυγόνο, συντονίζοντας τις αντίρροπες δυνάμεις της εισπνοής και της εκπνοής με την ίδια φυσικότητα που εκφέρουμε σύμφωνο και φωνήεν αρθρώνοντας τις λέξεις.