Η συλλογή «Ιζηματογενή πετρώματα» της Μαργαρίτας Παπαμίχου δεν προχωρά σαν αφήγηση με αρχή, μέση και τέλος, αλλά χτίζεται σταδιακά, με κάθε ποίημα να προσθέτει ένα νέο επίπεδο εμπειρίας πάνω στο προηγούμενο, χωρίς να το ακυρώνει. Η επιλογή των γεωλογικών ενοτήτων (ασβεστόλιθος, σχιστόλιθος, άργιλος, μάργα, ψαμμίτης) δεν είναι διακοσμητική· συνιστά ένα δεύτερο επίπεδο νοήματος που αφορά την ίδια την ποιητική πράξη: τίποτε δεν γεννιέται απότομα, όλα συμπιέζονται, φθείρονται, μεταμορφώνονται.