Κήρυκας

Σ’ έναν κόσμο ορατών και αοράτων μην περιμένεις να δεις για να πιστέψεις. Η ζωή δεν ρωτάει πώς τα θες, σ’ τα φέρνει όπως αυτή αποφασίσει, ξαφνιάζοντάς σε ευχάριστα ή οδυνηρά. Κάποιοι θεωρούν ότι όσα τους συμβαίνουν είναι θέλημα Θεού, άλλοι πως είναι η μοίρα τους και ορισμένοι ότι είναι αποτέλεσμα των επιλογών τους, πως τα προκάλεσαν με τις πράξεις και τις αποφάσεις τους. Για την πολυμελή οικογένεια του Ζαφείρη και της Χαρίκλειας στην Ερεσό της Λέσβου, η μπίλια γυρίζει πολλές φορές μέχρι να καθίσει για τον καθένα ξεχωριστά εκεί που θα τον οδηγήσουν ο Θεός, η ζωή, η μοίρα, οι πράξεις και οι αποφάσεις του. Μετά την καταστροφή της Σμύρνης καταφεύγει στην Ερεσό ο Δαμιανός, θείος της Χαρίκλειας. Όμως ο άντρας αυτός κουβαλάει ανεξήγητα μυστήρια… Ένας γέροντας μοναχός είχε προφητέψει στον πατέρα του: «Βαρύ πεπρωμένο περιμένει τον γιο σου, μα θα έχει την ευλογία. Και… όποιο όνομα και να πάρει, με άλλο θα τον αποκαλούν οι άνθρωποι». Και πράγματι, μεγαλώνοντας, όλοι τον φώναζαν Κήρυκα. Τι ήταν άραγε αυτός ο άνθρωπος; Άγιος, σοφός ή αγαθός; Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Το κάθε μυαλό αλλιώς τα μετράει, η κάθε ψυχή αλλιώς τα αισθάνεται. Οι άνθρωποι δυσπιστούν με ό,τι δεν μπορούν να δουν με τα μάτια τους, τρομάζουν με το άγνωστο. Και η λογική δεν είναι πάντα το κλειδί που τα ερμηνεύει όλα. Είμαστε ακόμη ατελείς. Όλοι φτιαγμένοι από ένα κομμάτι πηλού που έπεσε πάνω του η Θεϊκή Ανάσα και το ζωντάνεψε. Εκείνος αποφάσισε να είμαστε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του για να μας εξυψώσει. Όμως από τον πηλό ως τον Θεό είναι μακρύς και δύσβατος ο δρόμος. Ελάχιστοι πλησιάζουν κι αν...