Κοιτώντας τον ήλιο να πεθαίνει

-

Η διαδρομή από ένα προάστιο της πόλης στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας του αστικού κέντρου, αποτυπωμένη με στίχους στους τελευταίους στοχασμούς ενός αυτόχειρα ποιητή...

Η ιστορία ενός νέου που «έφυγε»...

Τοπία φύσεως και ψυχής...

Νυκτερινό οδοιπορικό σε έναν τόπο που γνωρίζει πια μονάχα τις πολλές όψεις του θανάτου, πάνω στο δέρμα των μαρμάρινων λειψάνων, στις στέγες των παλιών σπιτιών, στις πορφυρές φλόγες των διυλιστηρίων...

Στίχοι για έναν κόσμο που ζει ο ποιητής και τον γκρεμίζει με στίχους του...

Τα νέα ποιήματα του Κ...

Ησυχία Αμείλικτη φθινοπωρινή αϋπνία ένα γραφείο επίπεδος τάφος οι μνήμες στάζουν σαν μέταλλο λιωμένο, καυτό πάνω στον χρόνο παραμορφώνουν κάθε προοπτική οι παλλόμενοι τοίχοι του δωματίου κλείνουν απειλητικά προς τα μέσα παράθυρα τετράγωνα μάτια υλακές αδέσποτων, θρηνητικά άσματα ο ουρανός και η νύχτα επάρατη ησυχία, μοναχική προσευχή σε ανύπαρκτο ελεήμονα θεό η απόγνωση, αιχμηρή συντροφιά στην αναμονή ν'' ανθίσουν τ'' άστρα ποτισμένα από μελανό αίμα - το αίμα μας...

Ταξίδι στο Βουκουρέστι...

Ποιητική ξενάγηση στην γνωστή, με παλιά δόξα και νέα ταραχή, περιοχή των Πατησίων...

Καταχνιά στον βίκο μας και στο μέλλον...

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-

-