Η κατίσχυση του αυταρχισμού και η διάβρωση της δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα δεν προέκυψαν τυχαία. Επιχειρώντας μια πρωτότυπη συγκριτική μελέτη της διακυβέρνησης της κρίσης μετά το 2008 στην Ελλάδα και την Ισπανία, ο τόμος ανατέμνει την πορεία και τις διεργασίες της βίαιης συρρίκνωσης της δημοκρατίας, η οποία δεν αφορά μόνο τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά και το ευρύτερο «δυτικό πλαίσιο».Το χρονικό της κρίσης από τη σκοπιά του σήμερα αναδεικνύει τα ειδοποιά γνωρίσματα των κυβερνολογικών της κρίσης -τον κυβερνητικό αυταρχισμό, το τεχνοκρατικό και βιοπολιτικό πρότυπο διαχείρισης-, φωτίζει το πώς φτάσαμε ως εδώ με την «κανονικοποίηση» της «κρίσης» και την εδραίωση ενός βαθιά αντιδημοκρατικού νεοφιλελευθερισμού, αλλά επαναξιολογεί και τις δημοκρατικές αντιστάσεις που επιδόθηκαν σε πειραματισμούς εναλλακτικής διακυβέρνησης.Η κρίση του νεοφιλελευθερισμού δεν έφερε το τέλος του, αλλά τη ριζική αυταρχικοποίησή του. Ωστόσο, την ίδια δεκαετία της κρίσης, λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως οι «πλατείες του 2011», και η διάθεση αυτοοργάνωσης του κόσμου από τα κάτω δημιούργησαν «απρόβλεπτες παρεκκλίσεις» που διατάραξαν τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Υποστηρίζουμε ότι στις σύγχρονες περιστάσεις του αποπροσανατολισμού, της κενότητας και της απαισιοδοξίας, η διάδοση πειστικών και ελκυστικών αφηγήσεων χειραφέτησης και ανάτασης παραμένει κρίσιμο ζητούμενο. Η πράξη που δημιουργεί εδώ και τώρα κόσμους καλής, ισότιμης, αλληλέγγυας κι ελεύθερης ζωής σε πολλαπλά κοινωνικά πεδία και σε όλο τον πλανήτη είναι εξίσου ζωτική. Δεν χρειάζεται να επινοήσουμε εκ νέου τον τροχό, αλλά να μάθουμε σε βάθος από την πρόσφατη ιστορία και να ξαναπιάσουμε τα πιο δημιουργικά κι ελπιδοφόρα μονοπάτια της.