«Έρχονται κάποιες νύχτες σαν αυτήν… που δεν με χωράει το δωμάτιο…» Με αυτά τα λόγια ανοίγει ένα βιβλίο φτιαγμένο από φωνές. Έφηβοι και νέοι άνθρωποι παίρνουν τον λόγο ο ένας μετά τον άλλον και λένε όσα δεν πρόλαβαν ή δεν τόλμησαν να πουν. Μιλούν για τον κολλητό που έφυγε νωρίς, για τη μάνα που περίμενε άυπνη ως το ξημέρωμα, για τον πρώτο έρωτα που έσβησε με ένα «να προσέξεις τον εαυτό σου», για το παιδί που το έδειχναν με το δάχτυλο στο σχολείο. Κάθε κομμάτι είναι ένας μικρός μονόλογος γραμμένος για να ακουστεί. Όλοι μαζί γίνονται μια εξομολόγηση για τη μοναξιά, την απώλεια και την ανάγκη να σε δει κάποιος πραγματικά. Ο Φοίβος Μαρκαντώνης γράφει με τη γλώσσα της νύχτας και των τετραδίων που κρύβουμε στο συρτάρι, τρυφερά και χωρίς φόβο. Τα «Λόγια πληγωμένων εφήβων» κλείνουν με το θεατρικό «Οι Ερινύες του σήμερα», όπου ο φθόνος, η ενοχή και η συνείδηση ανεβαίνουν στη σκηνή. Ένα βιβλίο για όσους πόνεσαν χωρίς να το πουν ποτέ αλλά και για όσους θέλουν να τους καταλάβουν.