Μαρία από φως των έρημων δασών

Σε κάθε ώρα και κάθε κραυγή της σε περιμένω Στη γη μου που τρίζει κάτω απ’ τα άστρα που γυαλίζουν τη φαντασία μου σε περιμένω. Κι όπως ο Ήλιος εμφανίζεται μόλις περάσουν τα σύννεφα έτσι κι εσύ θα ξεπροβάλλεις σε υπερέκθεση μόλις φύγει η σκόνη της αναμονής απ’ τα μάτια μου. Θα είσαι λιτή και σιωπηλή κι έτσι θα σε αναγνωρίσω. Όμως θα είσαι παρούσα με όλο σου το είναι σαν φεγγάρι ολόγιομο λυρικό. θα είναι σαν να σε ξέρω χρόνια, έτσι θα γίνεται πιο οικείο το βλέμμα σου και πιο εύκολο το πρωτομιλητό μου. Θα γίνουμε ένα με το χρώμα αυτής της μέρας στη γη του φωτός