Τρεις γυναίκες πρέπει να “ξεπλύνουν” πολλά. Πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να ξεπλύνει ένας ολόκληρος ωκεανός. Απέναντί τους, ένας κονσιλιέρι και ο ανυπόμονος μπράβος του δεν πιστεύουν στις δεύ- τερες ευκαιρίες. Ούτε καν στην μιάμιση… Η λύση που σκαρφίζονται είναι τόσο παράλογη όσο και ιδιοφυής: ένα ανύπαρκτο γηροκομείο σε ένα παρακμιακό διαμέρισμα της δεκαετίας του ‘70, με «ηθοποιούς» της πρώτης φοράς που υποδύονται τους ηλικιωμένους, μια επιχείρηση-βιτρίνα όπου όλοι παίζουν έναν ρόλο και κανείς δεν λέει την αλήθεια, μερικοί δεν την ξέρουν κιόλας… Όμως κάθε ψέμα γεννά ένα άλλο, μεγαλύτερο ή μικρότερο. Τα ψέματα γίνονται παγίδες, οι ισορροπίες φαίνονται έτοιμες να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή και οι αποκαλύψεις μετατρέπουν το σχέδιο σε εφιάλτη. Μέχρι που η υπομονή του μπράβου και του κονσιλιέρι τελειώνουν και οι εξωφρενικοί φόνοι αρχίζουν. Μια μαύρη κωμωδία για απελπισμένους και αφελείς ανθρώπους που πιστεύουν ότι μπορούν να ελέγξουν το παράλογο και το χάος. Το χάος, όμως, έχει πάντα τον τελευταίο λόγο.