Σαράγεβο, άνοιξη 1992. Κάθε βράδυ, εθνικιστικές συμμορίες υψώνουν οδοφράγματα, χωρίζοντας σε εθνοτικούς θύλακες την ποικιλόμορφη πόλη∙ κάθε πρωί, οι κάτοικοι –είτε μουσουλμάνοι είτε Κροάτες είτε Σέρβοι– παραμερίζουν τα αυτοσχέδια εμπόδια. Όταν η βία τελικά ξεχειλίζει, η Ζόρα, καλλιτέχνιδα και δασκάλα, στέλνει τον άντρα και την ηλικιωμένη μητέρα της σε ασφαλές μέρος στην Αγγλία. Η ίδια μένει πίσω στην πολιορκημένη πόλη, αρνούμενη να πιστέψει ότι οι εχθροπραξίες θα διαρκέσουν πάνω από μερικές εβδομάδες. Ενώ η πολιορκία κλιμακώνεται, όλα όσα αγαπά καταστρέφονται ολοσχερώς και μαύρες στάχτες αιωρούνται πάνω από τις στέγες. H Ζόρα και οι σύντροφοί της προσπαθούν να ξανασταθούν στα πόδια τους και να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα, δοκιμάζοντας την πικρή γεύση της κατάρρευσης, της αντοχής και μιας ακατάσβεστης ελπίδας.