Μια στιγμή κοιτάζει την αιωνιότητα

«Δεν ξέρω τι γράφω... Αφήνω τους φθόγγους να χορεύουν, στο άκουσμα του Λόγου..... Σαν να πετάω μικρά βοτσαλάκια, στην ράχη της θάλασσας, ζωγραφίζοντας κύκλους...» Η γραφή για μένα ήταν πάντα σαν αναπνοή, Είχα την αίσθηση ότι Κάτι θέλει να φανερωθεί, κι εγώ να το μεταφέρω, στις λευκές σελίδες... Γι’ αυτό δεν έβλεπα τον λόγο (μέχρι τώρα) να τα υπογράψω και να τα εκδώσω ... Μπορεί να υπογράψει το αεράκι, το φτερούγισμα των πουλιών, η ησυχία του πρωινού, η βροχή, ο Ήλιος; Η απάντηση από τον αναγνώστη...