Στη µικρή ζωή µας, για τα µικρά είµαστε υπεύθυνοι και υπόλογοι - τα µεγάλα µάς ξεπερνούν. Για κάποια "µικρά" θέλησα να γράψω κι εγώ. Τα βλέπουµε, τ΄΄ αγγίζουµε, τα χρησιµοποιούµε καθηµερινά, αλλά δεν τα προσέχουµε. Μας καλύπτουν ανάγκες -κάποτε ζωτικές-, µας προσφέρουν διευκολύνσεις, µας κρατούν συντροφιά στις δύσκολες ώρες. Κι όλα αυτά χωρίς να µας ζητούν τίποτε. Κι εµείς τ΄΄ αφήνουµε στο περιθώριο, άκαρδοι κι αγνώµονες. Άλλοτε πάλι, τα κακοµεταχειριζόµαστε, τα κάνουµε όργανα του θυµού µας, της αδυναµίας µας, του κακού µας χαρακτήρα. Όπως και να ΄΄χει, όµως, αυτά υπάρχουν δίπλα µας σιωπηλά, αδιαµαρτύρητα. Είναι καιρός να τα δούµε µε άλλο µάτι και κάποιες φορές να τ΄΄ αφήσουµε να µιλήσουν τα ίδια. Άλλωστε, δικαίωµα λόγου έχουν όλοι. Σας άνοιξα την πόρτα τους. Δείτε τα που σας καλούν, κάποια σας κλείνουν το µάτι.
