Η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι μυστηριώδης. Δε μπαίνει σε καλούπια, γιατί είναι απρόβλεπτη. Κάθε φορά που αρνούμαστε να δούμε και να αποδεχτούμε αντικειμενικά την πραγματικότητα, καθένας μας αποτελεί ένα εν δυνάμει εξιλαστήριο θύμα, έναν αποδιοπομπαίο τράγο, όντας έρμαιο του θυμικού ή το αντίστροφο, έναν ψυχοπαθή χωρίς ηθικούς ενδοιασμούς και εργαλειακό από τη φύση του θύτη με βιτρίνα νορμάλ. Ο ένας είναι το πετρέλαιο, ο άλλος ο αναπτήρας. Το ολοκαύτωμα είναι θέμα χρόνου… Η ευτυχία είναι στο χέρι του καθενός. Όποιος πιστεύει ότι, για να ευτυχήσει ο ίδιος πρέπει να δυστυχήσει κάποιος άλλος, ο οποίος δεν είναι υπαίτιος της μη ευτυχίας του, είναι ο ορισμός του ηλίθιου. Όλοι μας γνωρίζουμε τουλάχιστον έναν τέτοιο. Κάποιοι το πληρώνουν με επιπόλαια τραύματα. Ζουν και, ίσως καταφέρουν κάποτε να ξεχάσουν με βοήθεια ειδικών. Άλλοι δε ζουν, για να ξεχάσουν. Θυμούνται άλλοι για αυτούς και είναι σαν να μη ζουν.
