Νότες ωκεανού

Σαν ευλογία Όσο η μοναξιά αλλάζει καπέλα και τα βλέφαρα της σκιάς κοιτούν έντονα Θα ακούσω ένα μακρινό πουλί που η μελωδία του δεν έχει συνείδηση μόνο ήχους από χάχανα Αν νιώσω τη δροσιά, τη συντροφιά τότε ξέρω πώς τα άνθη βουίζουν για χάρη κάποιου δειλινού Αν καλέσω μια ψυχή να έρθει χωρίς τη θνητή της ασπίδα Τότε θα αισθανθώ το έδαφος να τρέμει και σαν σταγόνα ετοιμοθάνατη θα αναρωτιέμαι ποίο είναι το όνομα σου;