"Βαρέλα, ξέρεις τι μουσική είν αυτή;" "Ορίστε;" "Η μουσική που ακούμε." Ο αστυνόμος δείχνει το ράδιο. "Α... Είναι Μανού Τσάο." "Και τι είναι αυτό; Νέο στιλ;" "Ποιο;" "Το μανουτσάο..." "Όχι... Τραγουδιστής είναι." "Ξέρεις πώς γράφεται; Το όνομα..." "Δεν είμαι σίγουρος... Υποθέτω όπως ακούγεται." Ο αστυνόμος βγάζει πάλι το μπλοκάκι κάτω από το πουλόβερ και σημειώνει "Μανουτσάο", όπως ακούγεται. "Μ αρέσει η μαριχουάνα, μ αρέσεις εσύ / Μ αρέσει η κολομβιάνα, μ αρέσεις εσύ..." Ο αστυνόμος Πουγιόλ, λίγο πριν βγει στη σύνταξη, ερευνά τον μυστηριώδη θάνατο μιας γυναίκας που βρέθηκε μέσα σε σφαγείο χοιρινών, σ ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό της Ισπανίας. Στο στόμα της ανακαλύπτει ένα χαρτί με τη φράση: "Εις το όνομα του χοίρου". Έτσι, ο δημιουργός του -διάσημου πια- μυθιστορήματος: "Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σ ένα κρουασάν", (ξανα) παγιδεύει τον αναγνώστη του σε μια αλληλουχία καταστάσεων που εκτυλίσσονται σ έναν κόσμο "παράλληλο και παράδοξο" όπου τα γεγονότα μπορεί να "γίνονται" χωρίς να συμβαίνουν, μπορεί να "βιώνονται" χωρίς κάποιος να τα έχει ζήσει, μπορεί να "είναι", μπορεί και όχι... "Πρωτοπόρος σ ένα είδος αφήγησης όπου ο συγγραφέας αρνείται να επεξηγήσει τα πάντα, αρνείται να κλείσει όλα τα ανοιχτά ζητήματα και αρνείται επίσης να διαμορφώσει τους ήρωές του σύμφωνα με τα χολιγουντιανά πρότυπα, ο Τουσέτ γράφει πρώτα απ όλα για τον Τουσέτ και δείχνει να το απολαμβάνει. Είναι ζήτημα του αναγνώστη να μοιραστεί την απόλαυση..." (Αngeles Lopez, "Literaturas")