Ο παππούς μου χόρευε καλύτερα από όλους

Την 1η Σεπτεμβρίου 1991, στην αυγή της ανεξάρτητης Ουκρανίας, πέντε παιδιά γνωρίζονται στην πρώτη τάξη του δημοτικού. Η Λίλια, η Λέσια, η Νίνα, ο Μίσα και ο Ντίμα θα παραμείνουν φίλοι σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ οι προσωπικές τους διαδρομές θα πλέκονται αδιάκοπα με τις ιστορίες των οικογενειών τους και με τις μεγάλες ανατροπές της χώρας τους. Καθώς οι ζωές τους ξεδιπλώνονται, αποκαλύπτεται πως καμία γενιά δεν ξεκινά πραγματικά από την αρχή. Με φόντο τα δραματικά γεγονότα που σημάδεψαν την Ουκρανία από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έως και τον πόλεμο στο Ντονμπάς, μυστικά, σιωπές και τραύματα περνούν από τους γονείς στα παιδιά, αφήνοντας το αποτύπωμά τους ακόμα και σε όσους δεν τα έζησαν. Πρόκειται για μία βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη μνήμη και τη λήθη, τους οικογενειακούς δεσμούς, την αγάπη, τη μοναξιά, την απώλεια και την ανάγκη συμφιλίωσης με το παρελθόν που συνεχίζει να ζει μέσα μας. Με σπάνια αφηγηματική ευαισθησία, διακριτικό χιούμορ και βαθιά ψυχολογική διεισδυτικότητα, η Κατερίνα Μπάμπκινα συνθέτει μια πολυφωνική νουβέλα που μετατρέπει τη συλλογική ιστορία σε προσωπικό βίωμα, υπενθυμίζοντας ότι ακόμα και οι πιο βαθιές πληγές δεν αποκλείουν την ελπίδα.