Ο χρόνος ο αντικρυστός

Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες που γράφτηκαν με χρονική απόσταση τριάντα τόσων χρόνων στέκονται απέναντι, κοιτάζονται καρσί και ταξιδεύουν χορεύοντας πέρα από τη μνήμη και την ταυτότητα, μέχρι εκεί όπου το ασχημάτιστο δίνει τις αινιγματικές απαντήσεις του. Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες πλησιάζουν, «καθρεπτίζονται», σχηματίζουν ζευγάρια και χορεύουν αντικρυστά για να δουν ό,τι χρειάζεται να ειδωθεί, να πουν ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί. Διατρέχοντάς τες, φθάνουμε μέχρι την τελευταία («Άμμος») που –συναρμολογημένη από φράσεις όλων των προηγούμενων– επισημαίνει το κλείσιμο του κύκλου και την ατέρμονη προοπτική μιας νέας αρχής… «Δεν είναι δυνατόν! Την ώρα που ο περίπατος είχε ολοκληρωθεί κι είχες αφήσει πίσω σου την παραλία κι όλες τις γεωμετρίες των στοχασμών σου, κατάλαβες πως κάτι είχες χάσει. Μέσα στη χαλαρότητα και την αναμελιά μιας άσκησης οικείας σαν την αναπνοή, κάτι σού έπεσε χωρίς να το προσέξεις. Κάτι σού έπεσε, μα τι; Και, άντε να το βρεις, πάνω στην έκταση των πανομοιότυπων ψηγμάτων, που είναι η μοίρα η κοινή των πιο απλών και πιο περίτεχνων μορφών του κόσμου. Έτσι κι αλλιώς η άμμος είναι η αδιανόητη συναρμογή των ρινισμάτων στα οποία διαλύθηκαν και σκόρπισαν τα παροδικά υλικά της ζωής. Έδειχναν κάποτε αδιαμφισβήτητη ανθεκτικότητα και συνοχή, αλλά η πραγματική αξία τους φάνηκε όταν σκόρπισαν στον άνεμο. . . »