Ομιλούσες σιωπές

Τ ο Α τ η ς Α ν α ζ ή τ η σ η ς Αναζητά το πλανεμένο βλέμμα στα σταυροδρόμια των σκιών, που έκαναν βάρδιες στις άγρυπνες νύχτες. Αναζητά τις χειμωνιάτικες διαδρομές πάνω στη μοτοσυκλέτα, με τα κορμιά σαν ένα, σχίζοντας ομίχλες στις μεγάλες λεωφόρους. Αναζητά τις φλυαρίες των στιγμών, τις φευγαλέες ζεστές αγκαλιές σαν τους κρυφούς λυγμούς των ποιητών. Αναζητά το φλογισμένο σώμα που όριζε την ακτή όταν πάνω της άραζε ναυαγός, καταθέτοντας τις αμαρτίες του. Αναζητά τα σφιχτοδεμένα χέρια που άνοιγαν αισθήματα μέσα στις υπόγειες φλέβες των αναφιλητών. Και θα αναζητά τις περιγραφές που χώρεσαν σε ένα μπουκάλι, τις άμυνες που έριξε στην άσφαλτο, στο παραλίγο της αντοχής και στον κύκλο της ασπίδας. Εξοργίζεται που δεν χωρά πλέον στις περιγραφές της.