Δαίμονες παραχωμένοι σε κρύπτες αλυχτάνε και σπρώχνουν. Είναι καιρός να φωνάξουμε τα ονόματα. Να δούμε τα πρόσωπα, να κοιτάξουμε το σκηνικό. Τα σφυριά πελεκάν, οι παραγιοί κουβαλούν, χτίζουν πάλι οι χτίστες. Ταιριάζουν τα υλικά σε φόρμες καινούριες. Φέρνουν μηχανήματα, προγραμματίζουν ρομπότ, συνδέουν υπολογιστές με τα δίκτυα. Σηκώνονται νέες οικοδομές κει που γκρεμίστηκαν οι πέτρες. Αντρες -Γυναίκες- Άλλα, δοκιμάζουν μεταξύ τους παπούτσια . “Κάθισα και τα έγραψα. Έτσι όπως ερχόντουσαν οι λέξεις. Αλλάζοντας ονόματα και προσθέτοντας πού και πού στοιχεία πλοκής. Ακολουθώντας όσο μπορούσα τους κανόνες του είδους κι κείνο το νεύμα το άρρητο που παραφυλάει στις στροφές. Αίμα και λάμψη, ομορφιά και πόνος. Μέρος για ν’ απαγκιάσεις και ν’ αντέξεις τον κόσμο, το γράψιμο”.