Όσα θα ήθελα να πω στα παιδιά μου

«Δεν σας ζητώ να με αγαπήσετε. Σας ικετεύω μόνο να με ακούσετε». Αυτό το βιβλίο είναι ένα γράμμα που γράφτηκε ύστερα από μια μακρά σιωπή, μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση και, ταυτόχρονα, μια αναζήτηση της αλήθειας. Απευθύνεται στα παιδιά, αλλά και σε έναν κόσμο που έχει μάθει να προσπερνά τα ουσιώδη, και γίνεται αφορμή για ερωτήματα γύρω από τον άνθρωπο, τις επιλογές του και όσα τελικά αφήνει πίσω του. Μέσα από το προσωπικό βίωμα και την αυτοκριτική, ο συγγραφέας επιστρέφει σε όσα έζησε, σε όσα πίστεψε και σε όσα δεν έπραξε όπως θα ήθελε. Αναμετριέται με τις σιωπές, τις ενοχές και τις ευθύνες του και θέτει ερωτήματα που ξεπερνούν τη δική του διαδρομή: τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, πώς μπορείς να αγαπάς χωρίς να κυριεύεις, πού τελειώνει η ενοχή και πού αρχίζει η ευθύνη, πόση αλήθεια μπορούμε να αντέξουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Οι στοχασμοί του βιβλίου γεννιούνται από αυτή την ανάγκη για ειλικρινή αναμέτρηση με όσα θεωρούμε δεδομένα. Η αγάπη, η ελευθερία, η ευθύνη, η παιδεία και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια προσεγγίζονται μέσα από την εμπειρία ενός ανθρώπου που κοιτάζει πίσω χωρίς να κρύβει τις αντιφάσεις και τα λάθη του. Γιατί ίσως αυτό που αξίζει να κρατήσουμε από όσους περπάτησαν πριν από εμάς δεν είναι η βεβαιότητα ότι γνώριζαν τον σωστό δρόμο, αλλά η ειλικρίνεια με την οποία αναγνώρισαν τις στιγμές που λύγισαν. Μια ανοιχτή πρόσκληση για σκέψη και αμφισβήτηση, ώστε ο καθένας να αναζητήσει τις δικές του απαντήσεις και να μετατρέψει το προσωπικό του βίωμα σε γνώση, συνείδηση και ευθύνη.