Όταν οι ελέφαντες ξεχνούν ρωτούν εμένα

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο και πρωτοποριακό για το είδος του σατυρικό και πολυσέλιδο οπτικοακουστικό έργο, που είναι αφιερωμένο σε αυτούς που κλαίνε γελώντας. Περιλαμβάνει, όπως ο ίδιος ο ποιητής τα χαρακτηρίζει, εκτενή ευρύπνοα – performative, πολυφωνικά ποιήματα, στα οποία έχει σπείρει λέξεις αγκάθια, λέξεις που πονούν με την δυναμική τους παρουσία, ιδιαίτερα μάλιστα όταν η ψυχή του αναγνώστη αντιλαμβάνεται το βάθος και τη δραματικότητα της αλήθειας που υπηρετούν. Και κάποιες άλλες λέξεις επίσης, που ενώνονται μεταξύ τους επιτηδευμένα για να δημιουργήσουν εμβόλιμους στίχους, ψιθύρους και αντιφωνήσεις, που δίνουν την αίσθηση σατυρικού θεατρικού χορού. Ενός χορού, συγκεκριμένα, που επιδιώκει την πρόκληση του γέλιου, της ψυχολογικής αποσυμφόρησης μετά την ένταση και τη συγκινησιακή φόρτιση, που δικαιολογημένα προκαλεί το δράμα της ζωής που περιγράφει ο ποιητής άλλοτε με ρεαλιστική σκληρότητα και άλλοτε πιο επιδερμικά, μια ζωή παρακμιακή, καταπονημένη αρκετά από τα λάθη και τα πάθη της, από την κωμικοτραγική πραγματικότητα την οποία επέλεξε ο άνθρωπος ως μόνιμη συνθήκη να βιώνει επιβιώνοντας με δυσκολία, αρνούμενος ωστόσο τη λύση της αντίδρασης, της αντίστασης, της ποιοτικής βελτίωσής του με σκοπό την ευτυχία του.