Στο νέο αυτό πόνημά του ο θεολόγος και συγγραφέας Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος καταγράφει κριτικά όλες τις εκκλησιαστικές εξελίξεις που συνέβησαν από την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία μέχρι σήμερα (2022-2026). Σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου: «Όλο αυτό το διάστημα παρακολούθησα και κατέγραψα τις εκκλησιαστικές αναταράξεις, δηλαδή τις επιπτώσεις του πολέμου στο εκκλησιαστικό πεδίο, με την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας να έχει πλέον έναν άλλο ρόλο στην χώρα και διεθνώς, και την Εκκλησία στο Κίεβο που εξαρτάται από την Μόσχα να προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο –με την αμέριστη ρωσική υποστήριξη βέβαια– κλείνοντας τα μάτια της στον ανελέητο πόλεμο. Το βασικό είναι ότι εδώ αναδύθηκαν δύο ρωσικά κατασκευάσματα που καθορίζουν και το ιδεολογικό υπόβαθρο του πολέμου: η «θεωρία του ρωσικού κόσμου», για την οποία ομάδα θεολόγων ορθοδόξων από όλο τον κόσμο εξέδωσε μία σημαντική διακήρυξη-καταδίκη, και η «θεολογία του πολέμου». Και τα δύο αυτά ρωσικά «προϊόντα» κατατείνουν στην λογική ενός «αδιαίρετου» κόσμου, του ρωσικού, από τον οποίον όποιος προσπαθήσει να …αποδράσει –όπως η Ουκρανία– τού πρέπει η κόλαση. Επομένως κάθε τέτοιος πόλεμος, κάθε τέτοια εισβολή είναι «ιερή»! Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια, στους νεότερους χρόνους, μεταξύ ορθοδόξων! Το Πατριαρχείο Μόσχας όχι μόνο δεν έχει πρόβλημα με αυτή την συνθήκη, αλλά χαρακτηρίζοντας όλους τους αντιφρονούντας ως «σχισματικούς», υπηρετεί άνετα την πουτινική πολιτική. Στα «Ουκρανικά Εκκλησιαστικά» καταγράφονται όλοι οι κραδασμοί του πολέμου στο εκκλησιαστικό ζήτημα μέχρι σήμερα. Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας αποτελεί ακόμα ένα «σκάνδαλο» για τους Ορθοδόξους, καθώς αδυνατούν να κατανοήσουν το πνεύμα της ελευθερίας που διέπει το Οικουμενικό Πατριαρχείο και γι’ αυτό χορήγησε την Αυτοκεφαλία. Οι περισσότεροι Ορθόδοξοι παραμένουν δέσμιοι της ρωσικής ισχύος, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Ως εκ τούτου παραμένει ιστορική η στάση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος δεν υποτάχθηκε στην ρωσική μπότα και επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της ελευθερίας και του δικαιώματος να έχει η πολύπαθη Ουκρανία την δική της Αυτοκέφαλη Εκκλησία, πλήρως αποδεσμευμένη από την ρωσική δεσποτεία. Ταυτόχρονα, η κατάσταση του πολέμου έφερε την Πατριαρχική Εξαρχία στην Λιθουανία, καθώς οι Βαλτικές χώρες προσβλέπουν στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για την πνευματική ελευθερία τους από την Μόσχα». Ως επίμετρο παρατίθενται κριτικές και συνεντεύξεις του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου για το βιβλίο του «Ελληνορωσικά», το οποίο περιλαμβάνει κείμενα για την ρωσική εκκλησιαστική πολιτική και την διείσδυση στην Ελλάδα, μέχρι την έναρξη του πολέμου. Ο συγγραφέας θεωρεί πως «η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και η εισβολή του Πατριαρχείου Μόσχας στην δικαιοδοσία του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, έχουν αλλάξει δραματικά το τοπίο στην Ορθοδοξία και αυτό θα φανεί με τραγικό τρόπο όταν θα τελειώσει –κάποια στιγμή– ο πόλεμος. Πόσο λειτουργική μπορεί να είναι η ενότητα. Το ερώτημα είναι αν οι Ορθόδοξες Εκκλησίες είναι έτοιμες γι’ αυτή τη νέα πραγματικότητα».
